بهترین مردم کسی است
که به دیگران بدون کمترین چشمداشتی احترام گذارد؛ درست مانند پیامبران که به مردم بی آن که انتظار احترامی از آنان داشته باشند احترام میگذارند و بی آنکه توقع پاداشی داشته باشند به آنان بذل و بخشش میکردند. شعار همه پیامبران این بوده است: بگو هیچ پاداشی از شما نمیخواهم.
أُولئِکَ الَّذينَ هَدَي اللَّهُ فَبِهُداهُمُ اقْتَدِهْ قُلْ لا أَسْئَلُکُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِنْ هُوَ إِلاَّ ذِکْري لِلْعالَمينَ :اینان کسانى هستند که خداوند هدایتشان کرده است، پس به هدایت آنان اقتداء کن، بگو براى آن از شما مزدى نمى طلبم، این جز پندآموزى براى جهانیان نیست (سوره انعام ایه 90).
آیا کسی که به شما چیزی میدهد بی آن که به انتظار پاداشی داشته باشد دوستی خود را بر شما تحمیل نمیکند؟ به کسی که چنین کند علی رغم میل خود، به او عشق می ورزید و این نهایت نیکی در حق اوست. حدیث شریفی میفرماید به هر که میخواهی خوبی کن، در این صورت بر او فرمانروا خواهی شد. امام صادق(ع) نیز می فرماید: مؤمن با هر که روبه رو شود میگوید او بهتر و با تقواتر از من است. و میافزاید هرگاه با بهتر از خود مواجه شود در برابرش فروتنی میکند و هرگاه با بدتر و پایین تر از خود برخورد کند با خود میگوید شاید در ظاهر بد و در باطن خوب است. اگر چنین کند سرور مردم روزگار خویش میگردد.
بعضی از مردم نه تنها به دیگران احترام نمیگذارند، بلکه آنها را تحقیر نیز میکنند در صورتی که اسلام تحقیر مردم و اهانت به آنان را حرام کرده و در حدیثی آمده کسی که دین خود را سبک شمارد همان است که برادرانش را تحقیر میکند، زیرا چنین شخصی در واقع مردم را تحقیر نمیکند بلکه دین خود را که مایه اتحاد و اجتماع مردم با اوست کوچک می شمارد.
برچسب:
نویسنده: آراد صالحی